BİZANSI KARDEŞLİK İLE YARAN ZAFER: YERMÜK

BİZANSI KARDEŞLİK İLE YARAN ZAFER: YERMÜK

“ İnsan, Bizim kendisini bir damla sudan yarattığımızı görmüyor mu?” (Yasin 77)

  1. yılımız, kumandan Halid b. Velid.

Bir tarafta Allah’ın kılıcı Halid!

Karşıda yüz binler şedid!

Yaz sıcağı, Bizans kahpeliği. Ani bir saldırı! Ordu dağıldı!

Süvariler pusuda, İslam ordusu zor durumda!

Kaçışan askerleri vurun emri kadınlara(!)

Seyfullah emri verdi! Süvariler hücuma geçti!

Bizans kahpeliği çöktü, ortalık kan gölüne döndü!

Ve İslam ordusu muzaffer!

Bir zaferin anatomisini inceledik birkaç cümlede. Mevzu elbette bu kadar kısa değil! Sadece süvarilerin hamlesi mi getirdi zaferi? Çok daha ötesi!

İnsanlık Âdem’in bir damlasından başladı serüvenine. Bu serüvende bir su damlasına çok anlamlar yüklendi elbette. Belki de en büyük anlamını Yermük’te alacaktı. Bir damla su, ebedi bir kardeşliğin nişanesi olacaktı belki de! Belki de!

Savaş bitti. Müslümanlar muzaffer. Ortalık kan gölü. Şehitler ve leşler!

Bir garip, adı Huzeyfetü’l-Adevî. Amcaoğlunu arıyor. Haris son demlerde, kan gölünde bitecek bir ekin misali.

Yermük, ekinleri yararak biten ot manasında.

Huzeyfe buluyor Haris’i. Son demleri dedik ya “bir damla su” istiyor. Bir damla su, nelere kadirsin sen? Hayat veren aynı zamanda son demde arzulanan şeysin! Ateşi söndüren, en ateşli savaşların mimarlarını var eden sensin! Rabbine kurban olduğum sen nasıl bir şeysin?

Huzeyfe kırbanın ağzını açıyor. Haris can çekişiyor. Son demleri dedik ya!

Bir nida, biri daha son arzusunda! Yine “bir damla su, bir damla su”

İkrime orda, o da can çekişiyor. Son demleri olacak ya!

Haris canından vazgeçiyor. İkrime içmeden içmem diyor! Allah’u Ekber!

“İç, ona da içiririm! Canına yandığım iç!” diyor Huzeyfe.

Haris canından geçti! Kardeşi su istedi ya! Kardeşi ya hani! İçmedi, kardeşine gönderdi!

Huzeyfe, İkrime’nin başucunda. İkrime can çekişiyor! Son demleri dedik ya.

Açılıyor kırba. Kırba İkrime’nin dudağının ucunda. Ve bir nida daha…

Iyaz orda, o da can çekişiyor. Son demleri olacak ya!

İkrime içmem diyor! Iyaz içmeden içmem diyor! Canından, can veren suyundan vazgeçiyor!

Allah’u Ekber!

İç diyor Huzeyfe, iç canına değdiğim. Ona da götürürüm sen iç.

İçmiyor! Kardeşi açken, susuzken tok şehit olmak istemiyor! Kardeşi susuz ya! Kardeşi ya hani!

Huzeyfe koşuyor. Iyaz’ın başucuna varamıyor…

Allah’u Ekber!

“Bir damla su” içemeden…

Bir damla su gözlerden dökülüyor. Iyaz şehit. Iyaz kurtuldu.

İkrime orda ama! Ona yetiş ya Huzeyfe! Ona koş ya Huzeyfe!

Elinde kırba koştu Huzeyfe. İkrime’ye yetişemiyor…

“Bir damla su”…

İkrime…

Şehadet…

Allah’u Ekber!

Koş ya Huzeyfe! Haris’in orada. Amcaoğlun, sudan ilk vazgeçen orda! Koş ayaklarına kurban olduğum Huzeyfe! Suyu ona yetiştir!

Elinde kırba koştu Huzeyfe. Haris’e varamıyor.

“Bir damla…

Haris…

Kardeşlik…

Allah’u Ekber!

Şimdi tekrar sorayım size. Yermük’ü süvariler mi kazandı?

YERMÜK…

Kardeşliğin Bizans’ı yardığı savaş!

 

Selman ZENGİN

Son Yazılar
Bir cevap bırakın
Güvenlik Güvenlik sorusunu güncellemek için resime tıkla