Hayat dediğin, yokuşu bol, kayalıkları keskin bir yolculuk. İnsan kırılır, incinir, eksilir, bazen parçalarını toplamak bile ağır gelir.
Söz&Kalem Dergisi | Müzeyyen Sena Demirel
Şüphe yok ki benim de sizin de Rabbimiz Allah (c.c)’dur. Öyleyse hamd ve ibadet daimen ona münhasır olsun. Hz Adem‘den bu yana tüm peygamberlerin adını anıp O'na özlem duyduğu nebiler sultanına da alemlerin yaratıldığı günden bu yana salat olsun. Ve dünyanın her türlü zorluğuna eyvallah diyen mümin beyefendi ve hanımefendilere de selam olsun.
- Radyoda çalan ezgide aklı kalmıştı “Seni de vururlar bir gün ey acı.” Sahi dedi, acıyı bir tek vursa vursa arkadaşım vurabilir. Haber vereyim de o da acı nedir görsün bir bakalım…
Dünya bir telaş kalesi. Kapılar çarpar, yollar çatallanır, dost bildiklerin yaprak gibi dökülür mevsimi gelince. İnsan gurbettedir; hem de kendi göğsünün tam ortasında, kendi iç kalelerinde. Ne yana dönse bir eksiklik, neye el atsa bir kuruma, hangi gölgeye sığınsa bir serap... Zamanın dişleri arasında ufalanırken insan, kelimelerin bittiği, dermanın çekildiği, gözlerin karardığı o dar vakitlerde sırtını yaslayacak sarsılmaz bir sur arar. İşte iman, o kilitli kapıların ardındaki sarsılmaz kalkan, o hiç sönmeyen fenerdir.
İnsan, bu dünya ile ahiret arasında bocalayan fani bir varlıktır. Çoğu zaman yalnız kalmaktan değil, dünyanın süsü ve telaşı içinde asıl amacını kaybetmekten, çaresizlik kuyusunda sahipsiz kalmaktan yorulur Omzuna çöken dünya yükünü hafifletecek, adımlarını kafa karışıklığından kurtarıp birliğe ulaştıracak o gizli dostu arar durur. İşte o sarsılmaz dost; kapıyı çalmadan gönle giren, kalbin en dar odasını ferahlatıp genişleten ve ruha o ezeli sözleşmeyi fısıldayan bir esenliktir.
- “Allah bana yeter, o ne güzel vekildir.” Dediği sırada elini üzüntü ve kederden kahrolan kalbine götürmüştü, ağrıyordu ama İman yetişmişti imdadına.
Hayat dediğin, yokuşu bol, kayalıkları keskin bir yolculuk. İnsan kırılır, incinir, eksilir, bazen parçalarını toplamak bile ağır gelir. Fırtına koptuğunda köksüz ağaçlar nasıl kökünden söküp devirirse, içindeki o muazzam dayanağı kaybetmiş bir yürek de ilk hafif rüzgârda öyle savrulur. Oysa arkadaşı iman olanın cebinde hep gizli bir ümit, kalbinde hiç tükenmeyen bir serinlik vardır. Sevr Mağarası'nın o daracık karanlığında, düşmanın ayak sesleri tepelerindeyken Hazreti Ebû Bekir’in yüreğine çöken o insani tedirginliğe, Sevgili’nin (s.a.v.) fısıldadığı o ebedî ve eskimeyen ölçü belirir birden: “Üzülme, Allah bizimledir.” Bu ses, çağları, kıtaları, asırların tozunu aşar da gelir; günümüzün karmaşasında, modern zamanın yalnızlığında bunalan insanın içindeki o kırık aynaya dokunur. "Üzülme," der, "Sahibin var."
İman; insanı bu geçici âlemde garip bir yolcu olmaktan çıkarıp, her şeyin gerçek sahibi olan Allah’ın katında en değerli misafir kılan bir bağlılıktır. İmam-ı Gazalî hazretlerinin belirttiği gibi, iman kalbe düşen nazlı bir nurdur; ancak o nur sayesinde insanın aklı ve kalbi birleşip olgunlaşır. Bir kalbe bu nur ulaştığında, gönül gözü açılır. O zamana kadar sadece sebeplere takılan göz, artık her şeyin arkasındaki ilahi hikmeti ve "O’nun bilgisi dışında bir yaprak dahi düşmez" (En’âm, 59) müjdesince her şeydeki ilahi düzeni görmeye başlar. Sebepler anlamını yitirir, her şeyi yaratan Allah baki kalır. Yol uzasa da yokuşlar dikleşse de yolculuk anlam kazanır.
- “ Geçen arenada ki hayvan dövüşlerini izledin mi? Hayır, ihtiyacım da yok çünkü Musa’nın tüm yılanları yutan asâsından daha iyisi olamaz.
Cenâb-ı Hakk, Kur'an-ı Kerim'de bu güven iklimini şöyle haber verir: “İman edenler ve imanlarına hiçbir yanlış (şirk) karıştırmayanlar var ya, işte güven onlarındır ve doğru yolu bulanlar da onlardır.” (En'âm, 82) Bu ayet gösterir ki, imanın olmadığı bir kalpte, dünya kadar imkân olsa bile gerçek bir huzur bulunamaz. Fahreddin er-Râzî’nin tefsirinde dikkat çektiği gibi, ruhun kurtuluşu ancak gerçek Yaratıcı’ya bağlanmakla mümkündür; çünkü bir sığınak aramak ruhun yaratılışında vardır ve bu ihtiyaç ancak Allah ile dolabilir.
İnancı kalbe sindirmek, nefsi doğru bilgi ve ahlakla eğitmek insana ağır bir duruş ve asalet yükler. Dünyanın kalabalık gürültüsü, hırs ve istek fırtınaları kalbe saldırdığında, iman eşsiz bir düşünce kalkanı olur. İbn Ataullah el-İskenderî hazretlerinin hikmetli sözünde dile gelen o muazzam soru akıllarda yankılanır: "Seni bulan neyi kaybetti? Seni kaybeden neyi buldu?" İnsan, bu geçici dünyanın merkezinde olmadığını ama Allah katında paha biçilemez bir emanet taşıdığını anlar. Kibirden, kendini beğenmekten ve gösterişten arınır; fakat başını Allah’tan başkasına eğmeyecek kadar da onurlu olur. Eğilmeyi sadece Sevgilinin huzurunda secdeye varmak ve kulluk etmek olarak gören bir ruh, yaratılmışların korkusundan özgürleşir.
İman ile dostluk kuran birinin yüzünde çaresizlik kök salamaz. Üzüntüsü tamamen yok olmaz elbette; çünkü üzüntü, ahiret yolcusunun azığı ve kalbin inceliğindendir. Fakat bu üzüntü bir yıkım değil, olgunlaşma ve Allah’a sığınma vesilesidir. Nitekim Peygamber Efendimiz (s.a.v.) bir hadis-i şeriflerinde şöyle buyurmuştur: “Müminin durumu ne hoştur! Çünkü onun her işi hayırdır. Bu durum kimsede yok, sadece müminde vardır. Bir genişliğe kavuşursa şükreder, bu onun için hayır olur; bir darlığa uğrarsa sabreder, bu da onun için hayır olur.” (Müslim)
Bu müjde, hayatın zorluklarını bir rahmete dönüştürür.
Fil hakika; iman, kulun elinden tuttuğunda, onu kendi bencilliğinden ve karanlığından çıkarıp ilahi ışığın aydınlığına taşır. Kalbi Allah sevgisiyle süslemek, ibadetleri samimiyetle yapmak ve her nefeste O’nun rızasını gözetmek... İşte imanın insana verebileceği en güzel, en sonsuz arkadaşlık hediyesi budur.
- “Bana arkadaşını söyle sana kim olduğunu söyleyeyim. “ dedi.
- “Allah celle celaluhu” diyerek yanıtladı.
- “Öyleyse sırtın yere gelmez evelallah “ dedi düşünceli bir şekilde.
Hem yariniz, hem yardımcınız, hem arkadaşınız O (c.c) olsun. O’na emanet kalınız…