Gökyüzüne açılan pencereme resmediyorum seni.
Bir yol diziyorum gözerimin alabildiğine uzun.
Dalıp dalıp, semalara uzanıyor bakışlarım.
Bir gök kubbe mukaddesatında inliyor avuçlarım.
Yakarışlarımın ahengine nağme oluyor göz pınarlarım.
Gözlerimin buharında seyrediyorum vuslatını...
Siretin, suretini parıldatıyor karanlık hayallerime.
Biriktirdiğim onca kıymete karşın, bir baha oluyor senin hürmetin.
Kalbime en ali hissiyatlar süzülüyor seyrinle.
Bazen de müphem bir teessür kanat çırpıyor firakında.
Adını koymak istiyorum bendeki izdihamın.
Durulanan anları kaybetmeden yola revan olmaktır gayem...
Ey seyri endamından ödünç alan Şehriyar!
Ey cenneti mekân eylemiş her karışı vuslat!
Ey ıhlamur dallarının boynundan süzülen nazlı şehir!
Ey lalelere kucak açmış, her köşesinde zarafet süzülen rüyalar şehri!
Sende kaldı masalların destanı.
Hikayeler başrollerini sende buldu.
Koca bir hayata sen sığdıysan, yaşanabilir oldu.
Sen sığdıysan, çekilmezlikler yutulur oldu.
Ahh, mavi rüya, pembe hülya, yeşil bir düş, beyaz bir sayfa...
Daralan kalplere derin bir nefessin sen.
Kapanan kapılar dert değil sen varken.
Himmetsiz geçmezdi sende eriyen günlerim.
İçime çektiğim her bir nefes, bir Eyüp el Ensari, bir Yuşa tepesi, bir Kab bin Malik, bir Fatih Sultan Mehmet nefesi...
Beni boğmaz senin minnetin.
Daraldığım an, ferahlatır gönlümü muhteşem selületin...
Bir sen bedel cihan mülküne.
Sen varsan güzellik tarifini bulur yeryüzünde.
Bir mekân için var olmak, canlı olmak, diri kalmak, senin tarifinle mümkün.
Yeryüzünün gökyüzüne açılan miracısın sen.
Mabetlerinle semaları titreten bir çift avuçsun sen.
Uğruna secdelere baş eğdiren, sultanları kul eyleyen, en mukaddes secdegahsın sen.
Ve sen ki, peygamber duasına konuk olmuş ne güzel şehirsin sen...
Söz&Kalem | Esra Sivi Türk