Hirâ’ya Sığınmak

Söz&Kalem Dergisi | Meryem Varol

Elindeki kumandanın kanal değiştiren tuşuna kim bilir kaçıncı kez basmıştı. Haber kanallarını gezdikçe ruhunu bir sıkıntı basıyordu. Bir yandan elinde telefonu sosyal medyada geziniyordu. Zihni durmaksızın akan her şeyi önüne katıp götüren bir sel altında eziliyordu. Durmadan akan resimlerin bir çoğundan kirli bir akıntı her tarafı kaplıyordu:

Bir aile aç uyuyor.

Bir adam alın terinin karşılığını alamıyor.

Bir memur kabarık dosyaları imzalıyor.

Bir nesil ecdadını reddediyor.

Bir adam ailesini bir ekranda pazarlıyor.

Bir çocuk, bir köşede ölüyor.

Bir hakim, bir katili affediyor.

Bir bomba düşüyor. Bir şehir yok oluyor.

Bir mazlum bağırıyor. Tüm kulaklar kapanıyordu.

Yükselerek göğü yırtan sesler, yerden hiç duyulmuyordu.

Zalimlere satılan mahkemeler, kanunlar ve heyetler yıkılmalıydı! Ama yıkılmıyorlardı. Abad oluyorlardı. Zira zalime mühlet verilmiş, azgınlığı arttıkça artıyordu. Çamura batmış bir çağ, kıyametin hemen evveliydi. Şu fani dünyada bir ahlaksızlık, bir isyankarlık, bir adaletsizlik çarkı durmaksızın dönüyor ve kim bilir kaçıncı kez kurbanlarını öğütüyordu. Çığlıklar boşluklarda başıboş dolaşıyor, duvarlara çarpa çarpa sanki yeryüzünde başka bir yer kalmamış gibi onun kulaklarına doluşuyordu. Vicdanını yıkıyor, yüreğini bin yerinden dağlıyorlardı.

Ah, o andan sonra durmak ne mümkün? Yatmak ne zordu? Kalkmak, koşmak, yetişmek gerekti! Bir el olup yaraları sarmak gerekti. Ama ya prangalar... Ah, eli ayağı saran zincirler!...

Kumandanın tuşlarına basmaya devam etti. Artık televizyondan, beriki mazlumların seslerini kısacak ve onları silecek kadar yüksek bir sesle müzik ve eğlence sesleri geliyordu. Onlar ekranda görünmüyorlardı. Yokmuşlar ve hiç olmamışlar gibi silinmişlerdi. Vicdanı, imanı sussa onları hiç görmemiş gibi o da eğlenebilirdi. Ama içinden sesler yükseliyor, çığlıklar hiç susmuyordu. Aklına yıkılan şehirler ve ağlayan yavrular geldikçe şuan karşısında dans eden kadın ve erkeklerin sesleri ondan uzaklaşıyor, bir boşlukta dağılarak kayboluyorlardı. Nihayet artık duyulmaz oluyorlardı. Görüntülere anlamsız, hatta biraz öfkeyle bakıyordu.

Dünyanın bir yanından yükselen kahkahaların, diğer yanından yükselen çığlıkları bastırması ne acımasızdı! Zulme bulanmış topraklardan yükselen kahkahalar ne korkunçtu!

Daha fazla dayanamayıp kumandadaki kırmızı tuşa bastı. Ardına yaslandı. Başını yığar gibi arkasındaki duvara dayadı. Yüreğinde ağırlaşmış, taşlaşmış acılar vardı. Hepsini bir köşeye yığmıştı. Her gün büyüdükçe büyüyor, bir dağa dönüşüyorlardı. Bugün yüreğindeki taşları da diğer kayaların üzerine yığmış elinde bir asa ile onlara tırmanıyordu.

***

Bunca zulme kaskatı kesilen dağlar... Ah, onlarda suskundu! Bir emir bekleniyor gibiydi. Ya da zalime verilen mühletin bitmesi bekleniyordu. Allah olanlardan habersiz değildi elbet. Bu koca kayalar sadece onun korkusuyla birbirlerine tutunup kalmışlardı. Gün gelecek dağılıp parçalanacak, ateş olup azap olup yağacaklardı. O güne kadar hassas kalpler için sığınak oluyorlardı.

Dağlara sığınmak Peygamber adetiydi. Zulmü durduramayan, çığlıkları susturmaya gücü yetmeyenler için! Çamura bulaşmamanın tek yoluydu. Öyle tek bir baston alarak bu dünyadan, geriye kalan her şeyi dağın eteklerine bırakarak gidiyordu.

Ayağına batan dikenlere, kırılan tırnaklarına aldırış etmeden tırmanıyordu. Yüreği susana kadar tırmanacaktı. Bu çaresizlikten kurtulana kadar... Bir cesaret, bir zırh kuşanana kadar... Bir çare bulana kadar... Bir sabır taşı yontana kadar...

Arada bir durup soluklanıyor, geriye dönüp bakıyordu. Ardında artık iyice küçülen ve zar zor seçilen hayatına baktı. Dağın eteğindeki koca şehirde kalmıştı. Görebildiği kadarıyla tüm şehre baktı. Aslında dünya pek küçük ve ne kıymetsizdi! Şu an ondan parça parça uzaklaşıyordu. Ve nihayet sonunda sanki hiç oralı değilmiş gibi hissetti. Öyle biraz orada durup soluklanıp gitmiş gibiydi. Onca yangın, onca mücadele, onca çabaya değmeyen bir yerdi.

Tırmandıkça dünya gözünde küçülüyor, dağ büyüyordu. Karşısına devasa kayalar çıkıyor, onları aşamıyor etrafından dolaşarak üstüne çıkmanın bir yolunu buluyordu. Gün ışıklarını ağır ağır toplamaya başlamış, bir kızıllık batıdan yeryüzüne yayılıyordu. Başını kaldırdı. Dört parmağını birleştirmiş, elini alnına koyarak gözlerini gölgeleyip güneşe bakıyordu. Şakaklarından minik bir ter damlası kayarken o etrafı kolaçan ediyor, geceyi geçirecek bir mağara bir delik arıyordu.

Bir süre baktıktan sonra sağına doğru giderek devasa bir kayanın etrafını dolaşmaya başlamıştı. Sığınacak bir yer bulmalıydı. Gün battı batacaktı. Birkaç metre yukarısında gördüğü kuş öbeğini takip etti. Bir yere girip girip çıkıyorlardı. Buranın bir mağara olma ihtimali yüksekti. Tırmandı, oraya iyice yaklaştı. İki kaya arasında küçük bir oyuktu. Buraya sığındı. İçerideki kayanın üzerine oturdu. Ne kadar yorulduğunu o an fark etti. Sırtını arkasındaki taşa yasladı. Dizlerini bükerek kendine doğru çekti. Başını yığar gibi arkasındaki kayaya yasladı.

***

Gözlerini açmadan kulaklarına kuş sesleri doluşmuştu. Sesler mağaranın dışından geliyordu. Doğruldu ve etrafını inceledi. Bu sert kayaların üzerinde günlerdir ilk defa huzurlu bir uyku uyumuştu. Ayağa kalkıp dışarı çıktı. Dağdan etrafı izlemeye başladı. Buradan şehir çok küçük ve sakin görünüyordu. Aşağıdaki keşmekeşin, karmaşanın yukarıdan görünmemesi, her şeyin olağan görünmesi ne iyiydi. Bir kayanın üzerine oturup bir süre daha aşağısında kalan dünyayı seyretti. Sakinleşmiş, her yerini bir ıssızlık kaplamış gibiydi. İçindeki fırtınadan eser kalmamıştı. Derin bir nefes aldı. Uzun bir müddet orada öylece kaldı.

Güneş yakmaya başlayınca ayağa kalktı. Mağaranın dar girişinden içeriye girdi. Bir müddet içerideki hiçbir şeyi göremedi. Başını eğip oturmaya çalışırken şakağına sert bir şeyin batmasıyla büyük bir acı hissetti. Elini şakağına attı. Kanıyordu. Etrafına baktı. Gözleri karanlığa alışınca bir dal parçasının iki kaya arasından mağaranın içine doğru uzandığını fark etti.

Bu ağaç dalı birkaç adımlık mağaranın neredeyse ortasına kadar uzanmış, ucunda küçük dallar, iğne kenarlı minik yapraklar yeşermişti. Bu haliyle tehlikeliydi. Tuttu, koparmak istedi. Çok sağlam duruyordu. Bu kayalıkta, neredeyse hiç ışık görmeyen bir mağarada nasıl böyle yemyeşil bir ağaç yeşermişti.

Ne kadar yüklense de koparamadı. Köküne iyice yaklaşıp incelemeye başladı. Aslında bayağı ince bir daldı ama çok sağlamdı. Koparmak neredeyse imkansız gibiydi. Kökünü bulup oradan sökmek gerekti. Ağacın kökünde duran küçük kayayı çekiştirerek çıkarmaya çalıştı. Çok sıkı duruyordu. Bir eliyle ağacı tutup diğer eliyle de altındaki kaya parçasına tüm gücüyle asıldı. Taş yerinden çıkıp adamın önüne düştü, bir toz kalkmıştı. Ufak ufak öksürdü.

Kaya çıkmış ama dal olduğu gibi duruyordu. Ağacın kökü daha büyük bir kayanın içindeydi. Binlerce kökle kayanın içine işlenmiş gibiydi. Kocaman kayanın içinde neredeyse kaplanmadık bir yer, işlenmedik bir köşe kalmamıştı. Hepsi incecik lif gibi iplerle, ince ince işlenmiş bir dantel gibiydi. Gücü ve sağlamlığı buradan mı geliyordu?

Ağaç köklerine dokundu ince, yumuşak, ipek gibiydiler. Tutup çekince hemen kopuyorlardı. Bir sağlamlıkları yoktu. Ama kocaman sert kayayı bir nakış gibi işlemişlerdi. Taşı tekrar aynı yere yerleştirdi. Oturdu ve ağaç dalını seyretmeye başladı. Az önce içeri girdiği oyuktan görünen şehre baktı. Orada olanları, adaletsizlikleri, zulümleri, inkar ve isyanları düşündü. Dünyanın bu yüzü sert, haşin ve ne acımasızdı!

Bakışları ağaç dalına takılınca durdu. Bir çok ağaç yumuşak bir toprakta doğardı. Orada kök salar, meyve verirdi. Ama bunun tohumu bir dağ başına, bir kaya dibine düşmüştü. Orada yeşermiş, ipek gibi dallarıyla kök salmış, taşı ince bir nakış gibi işlemişti. Burada öylece büyümüş sabrı, emeği ve en önemlisi sebat etmeyi öğretiyordu.

Gün batışa geçmiş, ikindi güneşi gölge boylarını iyice uzatmıştı. Adam dağdan iniyor, şehre doğru ilerliyordu. Arada bir de elinde tuttuğu birkaç dikenli yaprağa bakıyordu…