Söz&Kalem Dergisi - Müzeyyen Sena Titiz
Kullarının incinmesine razı gelmeyen merhamet menba-ı el-Vehhab’ın adıyla...
Duygu denilen olgu insanın birebir ruhaniyeti ile alakalı olup hem hüzne hem acıya hem de mutluluğa ev sahipliği yapan manevi bir yurttur. Kalbi güçlerin, güdülerin ve davranışların açığa çıkmasıyla ilgili bir ilim dalıdır. Her bir duygumuz sığınak ve limandır bizim için. Çünkü Allah Teâlâ, kullarına hayatlarını güzelleştirmeleri için envai duygu uygulamaları yüklemiştir. Ve tüm bunların amacını, “hayatını anlam üzere inşa et!” teması olarak belirlemiştir.
Uygulamalarımız arasında sevgi, şefkat, merhamet, huşu, neşe, mutluluk, cesaret, gurur, öfke, üzüntü, korku, acı, hırs, nefret, özlem, şüphe, kıskançlık, şaşkınlık ve daha birçoğu bulunmaktadır. Bu duyguların bazıları olumlu bazıları ise olumsuz olarak ifade edilmektedir. Hepsi Hak’tan, hepsi levazımdandır, kullanılmalı ancak kullanım kılavuzunu itibara alarak. Zira diğer türlü başıboş kullanım, papağan ezberi misalince dile geleni söyletecek, kalbe düşeni harekete geçirecek, her duyguyu karmaşık, herkesi de mustarip hale getiren bir vebaya dönüşecektir.
Çünkü duygular, araba kullanmak gibi öğrenilebilir ve ifade edilebilir becerilerdir. İhtiyacımız olan şey, duygu sürücü kursuna başvurmak ve bolca pratik yapmaktır. Mu’tad olduğu üzere olumsuz olan duyguların el birliği zincirleme kazalara ve ağır yaralanmalara yol açar. Bilhassa öfke, kıskançlık, nefret, hırs gibi hislerin eğitilmemesi vahşi bir hayvanın yapabileceği tahribata sebep olabilir.
Malumunuz Batı, bedenin teşhirciliğinden, duyguların zafiyetlerinden karnını doyuruyor. Genelde insanlığın özelde de Müslümanların kalbine fitne tohumları ekerek, gıybet iştahı oluşturuyor. Buna zemin hazırlamak için de müstağnilik etinden, kıskançlık patatesinden, hırs marulundan ve nefret sosundan bir hamburger imalat edip, dedikodu acentesinin güçlü bir reklamı ile en yakın marketinize gönderiyor. Ve sonuç her yerde pişmiş et kokusu...
Ve aynı garpçılar müspet duyuların bileşkesinden kardeşliğin, birlikteliğin ve kalkınmanın sağlanacağını iyi değil çok çok iyi bilmektedirler. Tıpkı GDO’suz, glütensiz ve doğal ürünlerin insanlığa faydalı olduğunu bildikleri gibi. Ancak bu durum onlar için iş götürmez, ekmek getirmezdir. Yapılacak tek şey var, o da menfi duyguları birleştirip, menfur bir kazanç elde etmek.
Halihazırda dedikodu hamburgerinin imalat sanayisi ve gıybet kazanının mutfağı sosyal medya platformlarıdır. Dünyadaki bütün icatların daha iyi savaşabilmek için üretildiği gerçeğini baz alırsak İslam düşmanlarının en etkili silahının birebir bu olduğunu görürüz. Evet, gıybet artık imajını değiştirdi, gerçek alemden sanal aleme göç etti ve orda ciddi bir güç elde etti. Gıybet nerede de yapılsa gıybettir, mayasından bir şey kaybetmez tıpkı köpeği sarayda da büyütseniz köpek kalacağı gibi.
İnternet ortamında güya iyiliği savunmak, doğruyu söylemek adına gelene geçene, ölmüşe, diriye yönelik yazılar klavye kahramanları! tarafından yazılıyor, kör kurşun misali sözünün nereye isabet edeceğini hesaba katmadan kör söz ile nefret kültürü oluşturuluyor. Hal bu olunca kalplerimiz birbirine hiç temas etmiyor, zihinler donuk, fikirler kaskatı kesiliyor.
- Unutma evlat! Kulları kullar yargılama hakkına sahip değildir. Yargı da yargıç da ezelden bellidir.
Yakin bir gerçekle bilinmelidir ki sanal dünyada insanlık arızası yaşanmaktadır. Duygusuz cihazlara çok duygu yükleme sorunsalından kaynaklı olsa gerek gerçek dünyada engin bir kayıtsızlık virüsü hâkim...
Rabb’imiz yarattığını gözden sakınmış, incinmesine razı gelmemiştir. Bunun en bariz örneği kuşkusuz Hucurat süresinde geçen şu ayeti kerimedir: “Birbirinizin suçunu araştırmayın, kimse kimseyi çekiştirmesin, gıybet yapmayın! Hanginiz ölü kardeşinin etini yemekten hoşlanır? Ondan tiksindiniz değil mi?” Buradaki şiddetli uyarı ile insanın yaptığı şeyin ne denli tutarsız bir davranış olduğuna ve melanet bir tutum sergilendiğine gönderme yapılmıştır. Bunun yanı sıra kardeşler arasındaki bağların keserata uğramamasının önlemi de vardır. Çünkü gıybeti yapılan kendisini kötü hisseder, yapana karşı olumsuz niyetler taşımasına sebebiyet verir. Gıybeti yapan da kendi karakterini zedeler, güven ve itimat kapısı olmaktan çıkıp dilinden emin olunmayan kimseye dönüşür. İşte rahmetin sahibi bizi bizden daha ziyade düşünmüş hassas varlıklar olduğumuzdan hassasiyet ilmini vecibelerden eylemiştir.
- Ahh şu şuur verip sarhoşluk satın alan nesil yok mu?
Yol ortasında yürürken gözünü telefondan ayırmayan genç delikanlıyı görünce gayri ihtiyari şöyle mırıldanmıştı yaşlı adam.
Hasılı, hepimiz insanız ve hepimizin duyguları var. Duygular insana rehberlik edip yönlendirir. Onun için duygularımızın direksiyonunu iyi kontrol etmeye bakmalıyız. Biz Müslümanlara düşen incitme değil ilgilenme, tahfif etme değil takdir etme, hataları teşhir değil tebdil etme eylemleri olmalıdır. Gelin bizler hayatı yüzeyden, satıhtan, kabuktan değil, derinliklerine vâkıf olarak özünden yaşamaya bakalım. Fesadın işi kesat gider deyimince bozgunculuk değil mimarlık ile uğraşalım.
Zarifoğlu’nun veciz sözünden nasipdar olalım: "Diline bir düğüm at ve otur. Dinle. Gıybet ve dedikodu, münakaşa ve cedel, su-i zanlarla dolu söz varsa ya durma ayrıl ya da engelle."
Teknolojiyle de kalın ama öncelikli olarak imanla, duyarlılıkla ve hakkaniyetle kalınız efendim.