Söz& Kalem Dergisi - Hamdullah Er
Kudüs şairi, klas duruş sahibi mümin ve gerçek devrimci Nuri Pakdil, bağımsızlığın yoluna bu sözlerle işaret ediyor; “Kudüs’ü savunmak, gerçek bağımsızlığı savunmaktır.”
Filistin’i, Mescid-i Aksa’yı, Kudüs’ü bu kadar önemseyişimiz bundandır. Yıllardır zihinsel ve kültürel işgal altında cehalet, yoksulluk ve tefrika illeti ile cebelleşen alem-i İslam’ın başına musallat olmuş mankurt ve zelil yöneticilerden kurtulmanın yolu, Kudüs’ten geçiyor.
1917 Balfour Deklarasyonu ve öncesinde başlayan Filistin’i işgal ve Filistinlileri yurtsuzlaştırma süreci, 1948’deki büyük felaket, “nakba” ile tarihte eşine çok az rastlanan bir soykırımın kilometre taşlarını döşedi. Yıllar içerisinde siyonist rejim, işgalini genişletti ve Filistin topraklarının neredeyse tamamını işgal etti. Yalnız “Ehlü Gazze ehlül izze” olarak bilinen izzet sahibi Gazzeliler işgale karşı direnen son kale olarak kaldı.
7 Ekim 2023 tarihinde ise o izzet sahipleri, siyonist rejime tarihte görmediği kadar büyük bir darbe vurdu. Profesyonel ordulara sahip devletlerle yaptığı her savaştan, işgalini genişleterek, gücünü artırarak çıkan siyonistler, 7 Ekim’de iman ve irade sahibi Mümin bir topluluğun hezimetine uğradı.
7 Ekim’den bu yana Gazze direnişi, bizlere çok şey öğretti. Çok şey yazılıp çizildi, çizilmeye de devam ediyor. Sanırım, Gazze direnişinin ortaya çıkardığı en büyük hakikatlerden biri de bağımsız, egemen devletlerin varlığı-yokluğu meselesi oldu.
Bağımsızlığı, kendisine başkaları tarafından çizilen sınırları ve toprak parçasını kutsamak olarak telakki edenlerin, güçlü, kendi kararlarını alabilen, uluslararası arenada aktör devlet gerçeğinden ne kadar uzak olduğunu da ortaya koydu.
Zihinsel bağımsızlık olmadan, teritoryal bağımsızlığın hiçbir anlam ifade etmediği hakikati ile bir kez daha yüzleşiyoruz. Toprakları işgal altında olan fakat zihnen hür olanların, dünyayı yönettiklerini iddia edenleri düşürdüğü zelil durumu, bütün bir dünya müşahede etti. Sınırları belli olan bir toprak parçası üzerinde yaşayıp da zihnen işgal altında olanların da nasıl bir perişanlık ve ihanet içerisinde oldukları apaçık ortaya serildi. Bu durumun, yalnızca İslam alemine özgü olmadığı, Batı devletlerinin yöneticilerinin de siyonist işgali ve istilası altında olduğunu, hür ve bağımsız olmadıklarını görmüş olduk.
Bütün bunlar karşısında ortak bir vicdanı kuşanan dünya halkları, kendilerini yönetenlerden gerçek bağımsızlığı ve özgürlüğü kuşanmalarını istiyor. Bunun için aylardır şehirlerin meydanlarında, parlamentoların önünde, kongre binalarının içerisinde, limanlarda gemilerin önünde hürriyet ve adalet nidaları atıyorlar.
7 Ekim’den sonra hiçbir şey eskisi gibi olmayacak artık. Dünya, yeni bir aşamaya geçiyor; Batı’nın söylem ve eylem pratiğinde afyonlaştırıcı bir tılsıma sahip demokrasi, adalet ve özgürlük kavramları, zerk edilen bünyelere yeterli gelmiyor artık. Batı, sentetik uyuşturucuyla bile mutlu edemediği, uyutamadığı insanını, tılsımlı kavramlarla uyuşturamayacağı hakikati ile karşı karşıya.
İslam ülkelerinin halkları, umut besledikleri liderlerin ve ülkelerin egemen/muktedir bir durumda olmadıklarını, hamaset ve kuru gürültüden başka bir işe yaramadıkları hakikatini en somut haliyle yaşıyor. Bu yüzden de İslam ülkelerinin hiçbirinde Batı’dakine benzer kalabalıkta, coşkunlukta ve istekte eylemler ortaya konamıyor. Umut besledikleri liderlerin cılız tepkileri hayal kırıklığı ile birlikte umutsuzluğa sebebiyet veriyor. Fakat umut, bu toprakları en son terk edecek olan şeydir. Hamaset ve ihanet içerisinde olanlara karşı umudumuz yok belki, fakat “direnen, aziz olandır” düsturunca kanıyla, canıyla onurlu bir direnişi kuşananlar, umudumuza umut katıyor. “Ölüyoruz, demek ki yaşanılacak…”