Söz&Kalem Dergisi - Vuslat Şen
Dünyaya gözlerin açılmasıyla başlayıp, derecesine göre de artan-eksilen türden; demirle altının, kömürle elmasın birbirinden ayrıştığı imtihanlar. Altın madeninin takıntılarından kurtulabilmesi, has, halis, saf, dupduru altın olabilmesi için ateş üstüne ateşlerden geçirilip uygun hale gelmesi ve ardından kendine biçilen şekil ve heyete sokulabilmesi ve sonunda gönüllerde, gerdanlarda yerini alabilmesi için. İnsan da nice imtihanlardan geçecek ve sınanacaktır.
Herkes, ama herkes kalibresine göre bu imtihanlarla karşı karşıya gelmiştir. İnsan, ruh ve karakterinin imtihan olmadığı bir an yoktur. Kâinatın Efendisi de (s.a.v)’de en ağır imtihanlara tabi olup sınanmıştır. Geçmiş enbiya, mürselin ve de aynı yolda kader birliği yaptığı güzide ashabı da imtihan olup sınanmıştır. İyi ki ahirete olan inanç var. İyi ki Allah’ın görüyor olmasına olan yakîn var...
Yoksa ne mi olurdu? Yoksa ne anlamı kalır, nasıl bir anlam oturtulabilir, nasıl sabredilebilir, nasıl tahammül edilebilirdi ki! Böyle olmamalıydı dediğimiz, ama bizim hayrımızın böyle olmasını gerekli kılan nice imtihanlar içinde geçer ömür. Fakat hayata anlam katan, eza ve cefasıyla bu imtihanlardır. Bazı imtihanlar vardır, biz insanoğlu için çetin mi çetin, zor mu zordur. Bazıları ise alıştırma kabilinden büyük güne hazırlık içindir. Zira musibetler sabrı ve inancı imtihan eder. Bazen serrâ/sevinç, surûr, bazen de darrâ/sıkıntı, ve mihnetle yaşanan imtihanlardır bunlar. Ama hep imtihandadır. Onun içindir ki, Efendiler Efendisi (s.a.v), inanmış olan kimsenin başına gelen her işini; şer görünse sabırla, hayır görünse de şükürle mukabelede bulunacağı bir hayretler kuşağı olarak tanımlar.
Hayat özünde bir imtihandır. Kimin iyi işler yapacağı, kimin kötü işler yapacağı bu imtihanlarla ortaya çıkar. İmtihan ise özü itibariyle zor bir süreçtir. İnsanı zorlayan sürpriz sorularla, sürpriz sınamalarla çıkar gelir; hiç ummadığınız bir anda, hiç ummadığınız yerden. Her gün aynı şeylerle sınanmıyoruz. Çok iyi ezberlediğimiz yerlerden çıkmıyor her zaman sorular. İmtihan kipinde de gelmez her zaman. Bazen çok iyi ezberlediğimizi sandığımız yerden geldiğinde aşırı güvenimizden dolayı ve basit bir yeni girdinin aklımızı çelmesiyle şaşırıverir, başka tepkiler, başka tavırlar, başka cevaplar veririz.
Önceden başardığımız bir imtihanı, başka bir zaman kaybedebiliriz. Allah vere de bize yeniden bir fırsat verilsin. Kendimizi sorgulama imkanı bulalım, hatamızı hata olarak kabul edelim. Yanlışı yanlış olarak görebilmek, ondan kaçınabilmek bir basiret işi, o da nasip işi. Ama samimiyetle ve ihlasla yaklaşana nasip olan bir şey. Ebedi hayat olgusu, zihinlerde canlı tutulursa ve gönülde bu iman baki kalırsa, dünya hayatının asıl manası ortaya çıkacaktır. Yüce Allah yaratmış olduğu her bir varlık için, kendisinin varlığını devam ettirebileceği bir alan meydana getirmiştir. İnsanoğlu için bu dünya hazırlanmış, ona hayatını devam ettirebilmesi için sayısız nimetler vermiştir. Yani inanmış gönüller için imtihanın çeşidi ne olursa olsun karşısında boyun eğmez, bel bükmez. Sevgiliden gelen sevgili olması cihetiyle rıza ile yaklaşır. Saâdet-i Dareyn’e kavuşur. Evet, bazı imtihanlar vardır ki; hamurun kalitesini tartar, biçer. Görünenle gizleneni, ne kadar su götürdüğünü ortaya koyup, açığa çıkarır. Zira insan başına gelen imtihanlarla değil, onlara karşı duruşuyla kıymet kazanır. Evet, iyi ki imtihan var, iyi ki ahiret var, iyi ki hesap ve kitap var...
İmtihan dünyasının her türlü farklı meşakkatleriyle mücadele etmeye çalışırken, Üstadımız Bediüzzaman Said Nurs-i Hazretlerinin ikazına kulak verelim!
“Aziz Ve Muhterem Müslümanlar!
Dünya mektebinin ebedî muâllîmi Hz. Muhammed (s.a.v)’dir. O’nu tanımayan, sevmeyen, Sünnet-i Seniyye’sine uymayan, iman diplomasını elde edemez! Herkes Allah Resûlü’nü dinleyip O’na itaat etmeye muhtaçtır. Bu imtihan salonu olan dünyaya gelen herkes Kur’ân’ı okuyacak, O muâllîm-i Ekberi dinleyecek, O’nun hakiki varisleri olan Âlimlerden bilemediklerini sorup öğrenecek, geçer not almaya çalışacaktır. Emrimize verilen, hizmetimize sunulan her şey imtihanda faydalanacağımız birer malzemedir. Mal, mülk, çoluk, çocuk, varlık, yokluk, güzellik, çirkinlik hep imtihan içindir. Bu hakikate işaret eden Kuran’ı Kerim şöyle buyurur: “Biliniz ki, mallarınız da evlatlarınız da ancak imtihandır.”(Enfâl Sûresi. 8/28)
Aziz Mü’minler!
İnsan bu dünyaya yalnız güzel yaşamak, rahat ve safa ile ömür geçirmek için gelmemiştir. Belki azim bir sermaye elinde bulunan insan, burada ticaretle ebedi, daimi bir hayatın saadetine çalışmak için gönderilmiştir. Onun eline verilen sermaye de ömürdür. İnsan bir yolcudur sabavetten gençliğe, gençlikten ihtiyarlığa, ihtiyarlıktan kabre, kabirden haşre, haşirden ebede kadar yolculuğu devam eder. Elbette en bahtiyar odur ki: Dünya için ahireti unutmasın. Ahiretini dünyaya feda etmesin. Hayat-ı ebediyyesini Hayat-ı dünyeviye için bozmasın. Mâlâyânî şeylerle ömrünü telef etmesin. Kendini misafir telakki edip misafirhane sahibinin emirlerine göre hareket etsin. Selametle kabir kapısını açıp Saâdet-i Ebediyeye girsin. Zira kainatın ruhu, nuru, mâyesi, esası, neticesi, hülâsası hayattır. Hayatın hayatı da dindir, imandır. Din bir imtihandır.[1]
Kalbi Selâm Ve Muhabbetle...
[1] Risale-i Nur’dan Hutbeler