Söz&Kalem Dergisi - Hamza Şahin
7 Ekim sabahı tüm dünya Filistinli mücahitlerin (HAMAS) “Aksa Tufanı” operasyonu ile güne uyandı. Bu operasyon tüm dünyada bir ‘şok’ etkisi oluşturdu. En büyük şoku da yıllardır ordusu ve istihbarat birimlerinin yenilmezliği ile övünen işgal örgütünde yaşadı. Çünkü yapılan ‘Aksa Tufanı’ operasyonu, işgal örgütünün yıllardır ilmek ilmek ördükleri imajlarını tüm dünyada yerle yeksan etmişti.
Hal böyle iken, işgal örgütü resmen cinnet psikolojisine girerek önce müzik festivalinde (kendi halkı da dahil) bir katliama başladı. Daha sonra Gazze’ye karşı günler süren tarihte eşi benzeri olmayan vahşice, barbarca, nazice ve siyonistçe bir soykırıma başladılar. Yaptıkları katliamlarda çoluk çocuk, genç yaşlı, kadın erkek gözetmeksizin hastaneleri, okulları, ibadethaneleri, mülteci kamplarını, pazar yerlerini hem havadan hem karadan bombaladılar.
Akl-ı selim ve merhamet duygusu taşıyan her birey karşılaştığı herhangi bir zulüm ve soykırım karşısında bir şeyler yapmak ister. Kimi zaman zulmü eliyle durdurmak ister, kimi zaman zulme karşı dili ile engel olmaya çalışır, kimi zamanda kalbi ile buğz eder. Bu üç durumun bireyde olması iyi bir özelliktir. Bahsetmiş olduğum bir şeyler yapma isteği vicdani bir istektir. Eğer birey bir şeyler yapabilmeyi başarırsa muhakkak ki vicdani bir rahatlama hissi de yaşayacaktır.
İşgal örgütünün yaptığı soykırıma karşı tüm dünya halkları ayaklanıp eylemler, yürüyüşler, basın açıklamaları, ve mitingler organize ettiler. Bunca organizasyon bizlere aslında yapılan zulme karşı tepki göstermede kıstasın dinsel, mezhepsel, ırksal vs. olmadığını; kelimenin tam anlamıyla bunca organizasyonun tek ortak paydasının ‘İNSANLIK’ olduğunu müşahede ettik.
Bazen bizler işgal örgütünün bunca ekonomik güce nasıl sahip olduğunu da sorguluyoruz. Bunun cevabı çok basit; işgal örgütü, uzun yıllardır sahip oldukları ticaretleri ile bir örümcek ağı gibi dünyayı saran bir ticaret organizasyonunun sahibidirler. Günümüzün birçok büyük firması da bu ticaret organizasyonun içindedir. Maalesef ki bu firmalar da işgal örgütünün savunma sanayisine doğrudan ve dolaylı yollar ile maddi destek sağlıyorlar. Bunca zulmün ve soykırımın gerçekleşmesine destek oluyorlar.
Bunca yaşanan zulme ve soykırıma karşı bizler ‘Acaba bu zulme karşı çıkmak için ne yapabilirim?’ diyoruz. Elimiz kolumuz bağlıymış gibi durmak bizi harap ediyor. İşgal örgütünün bizler için istediği ve hayal ettiği durum da tam olarak budur; harap olmamız. İşte tam da bu anda şu anda yapabileceğimiz, zulme karşı koyabileceğimiz bir yol var. O yol, soykırımcı işgal örgütünün ana zulüm kaynağı olan ekonomilerinin harap olması için boykot yoludur.
Boykot kelime manası olarak ‘Belli bir amacı gerçekleştirmek için baskı yapmak ereğiyle, bir kimseyle, bir yerle, bir topluluk, kuruluş ya da bir ülkeyle her türlü ilişkiyi kesme kararı.’ demektir. Boykotun aynı zamanda bir direniş olduğunu da görüyoruz. Zulme karşı bir direniş; sessiz kalmama, yerinde oturmama, seyirci kalmama, arkamızı dönmeme, mücadele etme ve güç kullanma anlamı taşıyor.
İşgal örgütünün siyasetten, bürokrasiden, insan haklarından, kanundan, kınamalardan vs. anlamadıklarını çok açık bir şekilde görüyor ve müşahede ediyoruz. Aslında anladıkları tek şeyin güç olduğunu görüyoruz. Nedir o güç? Sahip oldukları ekonomileridir. Bizler de sahip oldukları yegâne güç kaynaklarına karşı direniş gösterip karşı güç kullanmalıyız. Satın aldığımız her işgalci örgüt malının mazlum bebeklere, çocuklara, gençlere, kadınlara, yaşlılara sıkılmış bir kurşun olduğunu unutmamalıyız. Yaptığımız her ticarette mazlumlara atılan tonlarca ağırlıktaki bombalara destek verdiğimizi unutmamalıyız.
Bireysel manada yapılan boykot çok büyük önem arz etmekte. Fakat bu yeterli mi, elbette ki hayır. Devletler bazında küresel bir boykot da uygulanması gerekiyor. İşgal örgütünün ekonomisine vurulacak en büyük darbe de budur. Ticari ve askeri anlaşmalar durdurulup işgal örgütüne maddi kaynak kesilmelidir. Bu mana da bireysel ‘DURUŞ’ gibi ülkesel ve küresel bir ‘DURUŞ’ da ortaya konmalıdır. Düşünebiliyor musunuz? Bizim ülkenin limanından işgalci terörist israile gıda, içecek, giyim ve daha bilmediğimiz birçok kalemde ürün gemilerle işgal örgütüne gönderiliyor ama biz ise Gazze’ye bir bardak su dahi ulaştıramıyoruz. Bu utanç verici durumdan acilen vazgeçilmelidir.
Bu vesile ile şunu da çok iyi görüyoruz; boykot etmediğimiz zaman bizler zulme destek oluyor ve bir vebalin altına giriyoruz. Bu vebalin hesabını nasıl vereceğiz peki? Maalesef ki, ahiret gününde pek çetin bir hesap bizi beklemektedir. Asla yeise düşüp ‘benim boykot etmem ile ne değişebilir ki?’ dememeliyiz. Tam aksine kararlı ve dirayetli olup boykotu yerine getirip en azından safımızı belli edip direnişimizi ortaya koymalıyız. Şunu asla unutmamalıyız ki siyonizm ve işgal örgütü karşısında uyguladığımız boykot bir ‘DURUŞ’tur. Bu duruşun ahiretteki karşılığı da olacaktır Allah’ın izni ile.
Allah'ım! Hakkı hak olarak bilip hakka uymayı, batılı batıl olarak bilip batıldan uzaklaşmayı bizlere nasip eyle!