Söz&Kalem Dergisi - Müzeyyen Sena Titiz
Allah yolunda öldürülmenin dünyalıların biriktirdiği her şeyden daha hayırlı olduğunu ferman buyuran eş-Şehîd’e hamd;¹ cennete gidenler arasında on defa daha (Allah yolunda) ölmek için dünyaya dönmeyi temenni edenlerin şehitler olduğunu bize bildiren ve şehadetin kadrini yücelten reis-i şühedaya salât;² hakkın hak mesajına adil şahitlik eden ve aziz kanını delil olarak sunan bahtiyar kullara da selâm ile..
Ey bu diyarın kalıcı olduğu vehmine kapılan Adem!
Size bir verip yüz alan; bin bir zahmetle elinize geçen bir nimete tamah eden dünya, dirilten değil çürüten olduğunu imtihan maillerinize ileti olarak sunmuştur. Fakat insanların geneli gelen mesajı okumadan üst pencereden kaydırmış, gelen kutusuna da bakmamayı tercih etmiştir. Çünkü onlar için süfli ve pespaye bir hayat, ulvi ve anlamlı bir hayattan daha etiktir. Öyle ki, küflü bir yaşamı, titiz yaşama tercih ederek bunun tek doğru olduğuna hem kendilerini hem de çevrelerini kani etmişlerdir.
Fakat bir kesim insan da her şeyin ölümüne ve geçiciliğine şahitlik edip, hayatı diri tutma zekasında bulunmuştur. Zorluklara karşı bar-berdar olmuş ve heybelerine şunu almıştır: “bizi cennete götürecek yolu tercih etmezsek şayet hayatın kıymeti nedir ki!” Varlığın değerini, yokluğun sabrını ve müjdelerin şükrünü bilmişlerdir. Sonuç itibariyle ne yaşamları başkalarının yaşamına ne de ölümleri başkalarının ölümüne benzemiştir.
Okuduğu kitaptan altını çizdiği satırı üçleyerek okudu: İnsanın değeri ederiyle, ruhunun mertebesi feda olduğu şeyle ölçülür.
Ey tabutların kendisine bir gün davetiye göndereceği fani!
Bilirsin, ağzımızın tadını kaçıran; izahı ve tarifi zor şey olan ölüm, bize daima korkunç bir elveda olarak gözükmüştür. Toprağın bağrına teslim edilen bir müebbet mahkûmu ya da dünya boşluğuna atılmış bir kurban gibi. Ya da yaş ne olursa olsun yarım hissetmiş, hedeflerinin yarısına bile ulaşamamış bir birey. Bitmemesini istemediğimiz her şeyin bizim tükenmemiz ile ölmesi gerçeği. Birileri için karabasan birileri için nur saçan kaçınılmaz son.
Ancak kokusu, duruşu ve kazancı itibariyle ölüm, nasların rehberliğiyle korkunçluğunu yitirerek albenili hal almıştır. Öyle ki, mefhumuna vakıf olan onu kazanmak için didinmiş, ölümsüzlük payesinin ardına düşmüştür. Canan uğruna canı rafa kaldırmış, ölümün en fiyakalı olanı için pençe divan durmuştur. Rahman olana el açıp: “Rabbimiz! Biz indirdiğine inandık ve resule uyduk. Bizi şahitler ile beraber yaz”³ diyerek Müslümanlığını daim diri tutmuştur. Ne zalimlerin zulmü, ne yarının endişesi ne de cahillerin uykusu onu yolundan etmemiş; aksine tüm bunlar inanç ve değerlerine olan samimiyetini artırmıştır. İşte bu kimse, sıradan ölüme kafa tutan, bir fani değil bir diri olarak kalan şahitler şahı şehittir.
Evet, Rabb’imizin aziz kitabında şehadet ve galibiyet için “ihdel hüsneyeyn / iki güzellikten biri” tabiri kullanmaktadır.⁴ Başka bir ayet-i kerimede “Şehadetin” “galibiyetten” önce zikredilmesi, muhakkak surette tesadüf değildir.⁵ Çünkü mümin kimse için galibiyet hem şehadet hem zaferdir. Şehadet, bile isteye gerçekleşen bir adanmışlıktır. Zorla değil asla, imanla; cesaretle ve aşkla.
Nitekim, Arapçada şehadet haberi, استشهد (İsteshede) fiili ile kullanılır. Bu fiil türü, isteyerek ve dileyerek yapılan bir eylemin aktarımı içindir. Misalen; istiğfar, bağışlanmayı dilemek anlamı taşırken istikrar da kararlı olmayı istemek anlamındadır. Öyleyse, şehadet, mümin kimse için yalnızca temenni edilen, umulan ve gerçekleşmesi istenilen bir şeydir. Keza kelimenin diğer bir dikkat çeken tarafı, ilmi konularda nezir ve nesirden bir delil sunmak anlamında kullanılmasıdır. Bu durum da gösterir ki, şehit olan kişi şehadet kanını Rabb’i Zülcelal’e kanıt olarak sunar ve göğe yükselir. Demek oluyor ki şehit, bu diyarların davacısıdır; kanı da en muteber delili...
Önce şahittir şehit, kavgasını verdiği davanın şek kaldırmaz bir gerçek olduğunu ispat eden kimsedir. ŞNSS (Şehadet neferleri seçme sınavı) sınavında derece yapmış, yılın atanacak şehitleri arasında bulunmaya hak kazanmış bahtiyar bir öğrencidir. Değil mi ki melekler kabinesi her yıl farklı farklı coğrafyalarda atanacak şehitleri belirler ve onların kanlarıyla kalanları hakikat savaşı vermeye ve ihya etmeye çalışır. Örneğin bugün, hepimiz yılın en çok atamasının Gazze halkına yapıldığı hususunda hemfikir değil miyiz?
Ölümü dirilişe; esareti hürriyete dönüştüren şehadetin bir de durağı olur. Şehadeti bekleme alanı. Şehadetin buram buram koktuğu, koltukların yalnızca şehitlere verildiği yerler. Bu bazen Uhdud ashabının ateşi, bazen Uhud dağı, Rabia meydanı, Gazze şehri, Habibi Neccar’ın köyü veya Diyarbakır sokakları ile bir cami avlusu olabilir. Duraklar değişir, atananlar değişir fakat mana sabit kalır. Her durakta la yemut bir mesaj bulunur; “ Şehadet bir çağrıdır; nesillere ve çağlara.”
Yolculuk yaptığı sırada dinlediği ezginin şu mısraları diline takılmıştı: “Kanlı akan gözyaşları sular sevdamızı bizim; oluk oluk akan kanlar sular kavgamızı bizim. Sevdamıza perçin olur akan her şehidin kanı; güneşler misali doğar sarar gönlümüzü bizim...”
Ey dünyadan geçip masivanın divanesi ender şahitler!
Sizler, dünyanın kırmızı mendilini geri tepmiş, iltifat ve çekiciliğine karşı gözünü kapatan en kutlu savaşçılarsınız. Arkanıza dünyayı, önünüze ukbâyı, sağınıza Kur’an’ı solunuza cihadı alan kutlu davanın mirasçılarısınız. Yaşatmaya yaşamış, diriltmeye ölmüş ve en güzel gömlek olan şehadeti libas edinmişsiniz. Bidayette hak etmiş, sonrasında talep etmiş ve nihayetinde de murada erenler zümresinden olmuşsunuz.
Hayatlarınız ilim, gayretiniz meşkur ve canlarınız can olmuştur. Her şehit, bir başka şehidin şehadeti için eğitimcidir. Her şehit, bir adım zafer; bir şehit daha kazanmak demektir. Tıpkı, şehit Hasan el Benna’nın şehadetinin şehit Seyyid Kutub’u etkileyip sonralarda onun da şehadetine vesile olması gibi. Her şehit, zillet derekesinden beri olup İzzet kesesi taşımaktır. Her şehit, yazarın kalemiyle verdiği dersi kanıyla verendir. Yolu yol yapan, can içre cana feday-ı can olmanız; yolu anlamlı kılan sizin fedakarlığınızdır. Ne anlar sizden, dertsiz, tasasız bir hayat isteyenler. Ne anlar, mücadele şuurundan bihaber yaşayan kimseler?...
Şehitlerle alakalı olan videoya pür dikkat kesildi, hatip haykırıyordu :
“Bizim davamız iman davasıdır.
Bizim davamız Kur ’an-i yaşam davasıdır.
Bizim davamız peygamber davasıdır.
Bizim davamız Kerbela davasıdır.
Hey’haat minezzilleh...
Söz veriyoruz ey Aziz şehitlerimiz, Allah’a andolsun ki; sizlerin bize bıraktığı bu bayrağı asla ama asla yere düşürmeyeceğiz; canımız pahasına onu koruyacağız.”
Ve sen ey sözünü yerine getirmeyi, atanmayı bekleyen mümin er!⁶
Şehit yaşamak için mücadeleye, şehit yetiştirmek için gayrete ve şehit ölmek için duaya dur. Ve deki: ″Allah’ım! Beni şehitler ve sâlih kimselerle haşret.”
.¹ Ali İmran 157
² (Buhari, Cihad, 21; Müslim, İmaret, 109-1877)
³ Al-i İmran, 53
⁴ Tevbe 52
⁵ Nisa 74
⁶ Ahzâp 23